افتخاری

دبیرستان که بودم, یک مغازه بود تو راسته ی خیابون حرم که آلبوم های جدید را می شد اونجا خرید, تو منطقه ی ما اون مغازه با اون شکل و شمایل استاد لطفی طور صاحب مغازه اش ,برای خودش جای خفنی محسوب می شد .

با اومدن آلبوم نیلوفرانه شدم معتاد صدای افتخاری و تقریبا بیشتر نوار کاست های بعدی ش را از همون مغازه می خریدم و بی خوابی های شبانه مون را با صداش می گذروندیم.

حساب آهنگ هایی که از صبح از افتخاری دارم گوش میدهم از دستم در رفته, به قول خودش " روزگار کودکی برنگردد" ولی دلم نمی خواهد اون آدم و اون صدا دیگه بشه خاطره وقتی هنوز زنده است و می تونه "هنگامه" ی دیگه ای بسازه.